België weigerde ten onrechte visum aan ter dood veroordeelde Congolese schrijver

Door Peter Luykx op 22 februari 2013

“Ter dood veroordeelde Congolese schrijver Vumilia kwam wel in aanmerking voor een visum op Belgische ambassade in Congo-Brazzaville.” Dat besluit N-VA-kamerlid Peter Luykx na een vraag hierover aan minister Reynders.

In 2010 weigerde België een visum aan de ter dood veroordeelde Congolese schrijver Antoine Vumilia.  Hij  ontsnapte aan de martelgevangenis in Kinshassa  en vluchtte naar Congo-Brazzaville.  Hij kreeg door het UNHCR het statuut van vluchteling toegekend. Luxemburg was bereid om hem asiel te verlenen. Maar omdat de Luxemburgse belangen in Brazzaville door de Belgische ambassade behartigd werden, begeeft hij zich naar de Belgische. Die verleende hem om onduidelijke redenen geen visum. Kamerlid Luykx vermoedt dat de Belgische regering Kabilla niet voor het hoofd wenste te stoten.  Want zij had wel degelijk een visum kunnen zorgen voor de vluchteling.

Min. Reynders antwoordt op een mondelinge vraag van Kamerlid Peter Luykx “dat de visumaanvraag van de heer Vumilia niet werd geweigerd. De Luxemburgse autoriteiten waren namelijk niet in staat om een reisdocument af te geven aan betrokkene. Derhalve kon onze ambassade te Brazzaville het visum niet uitreiken. Gezien het hier gaat om de afgifte van een nationaal visum, heeft de Dienst Vreemdelingenzaken geen toelating gegeven voor de afgifte van een Belgisch “laissez-passer”.”

Dit klopt niet en is een weinigzeggend antwoord. Het zegt wel veel over de geringe inspanningen die ons land deed om de heer Vumilia te helpen. Verdere navraag leert immers dat België  hem wel een visum had kunnen bezorgen. 

De Belgische ambassade in Brazzaville heeft te weinig (of geen) aandacht besteed aan het dossier Vumilia. Dat hij niet over een Luxemburgse laissez-passer beschikt is niet abnormaal. Maar onze ambassade had ter plaatse in Brazzaville bij de High Commission for Refugees moeten checken of zijn statuut en documenten bonafide waren. Als dat inderdaad zo was, had men hem zijn visa moeten geven, want België was in 2010 bevoegd voor Luxemburgse visa. De dienst voor vreemdelingenzaken kan het visum voor Luxemburg niet weigeren, en onze ambassade zou het zelf hebben kunnen uitreiken, na met Luxemburg contact opgenomen te hebben.

Men vraagt asiel aan in het land van eerste aankomst. In dit geval Congo-Brazzaville. De ambassade kan ofwel de persoon terugsturen ofwel laat men toe dat hij het statuut van vluchteling (toegekend door de High Commission for Refugees - UNHCR) verkrijgt. Dit laatste was in het geval van Vumilia reeds gebeurd. Zodra de betrokkene het statuut van erkend vluchteling heeft gekregen, geniet hij over zekere faciliteiten om zich ergens te vestigen, niet noodzakelijk in Brazzaville. Vumilia wenste naar Luxemburg te gaan. Het is niet meer dan normaal dat de doorreislanden of de bevoegden voor zijn visum hem toelaten naar Luxemburg te reizen. Als 'reisdocument' beschikt hij dan over zijn document van erkend vluchteling. In 2010 was de Belgische ambassade daarvoor bevoegd en vanaf 2012 de Franse ambassade in Brazzaville. Een 'laissez-passer' is een document dat Belgen die in het buitenland vertoeven en hun identiteitsdocumenten verloren zijn (bijv. na diefstal) toelaat terug te keren. Luxemburg zal geredeneerd hebben - omdat Vumilia nog geen Luxemburger is - het geen laissez-passer uitschrijft.  Zijn UNHCR-document moet volstaan. Luxemburg heeft daarin geen ongelijk.

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is